Enkele weken geleden blogde ik over de ProDemosPrijs. De directeur van 'het huis voor democratie en rechtsstaat' vroeg mij of ik een kunstenaar kende die 'iets' kon maken om uit te reiken aan een bijzondere burger tijdens het lustrumfeest. Het moest symbool staan voor de democratie, voor transparantie … iets van glas of zo. Ik wist niet hoe ik het had. Na een paar onrustige nachten besloot ik mezelf met the GLASS project aan te bieden. Een fotopresentatie en een week of wat later was de kogel door de kerk: ik kreeg de opdracht! Ik kon het bijna niet geloven.
De euforische roes duurde een paar heerlijke dagen. En toen begon het gelazer. Heel subtiel, flardje voor flardje, trok er een verlammende waas over mijn zonnige gemoed. Een prijs maken? Die het boegbeeld zou vormen voor de landelijke communicatiecampagne? En in het bijzijn van de koning zou worden uitgereikt? Mijn hoofd hield vol dat het geweldig was maar mijn maag dacht er anders over. De euforie sloeg om in angst en ik had het niet eens in de gaten. Er gebeurde gewoon niets meer op glasgebied. Ik had opeens veel meer zin in papier, in knippen en collages maken, in wissellijsten opknappen en brainstormen over gelimiteerde reproductieverkoop, samen met andere kunstenaars. De glazen, vazen en schalen bleven staan waar ze stonden en keken me – vanonder een dikke laag stof – vragend aan. Wat was er aan de hand? Ik haalde mijn schouders op en knipte stug door. Dwars door de mist heen. Collages waren toch ook mooi?
Dat was ook zo. Er ontstonden prachtige papieren kunstwerken, er kwam een concreet verkoopplan, een uitnodiging voor de galeriedag (17 mei, kom dat zien!) en bovenal een on-voor de hand liggend maar er erg leuk samenwerkingsverband tussen kunstenaars die elkaar vorige maand nog niet eens kenden. Vrijdag gaan we proef-printen en bedenken hoe we de boel gaan presenteren. Studio KADZ zal de komende weken langzaam veranderen in een heuse galerie. We gaan het groots aanpakken.
Fantastisch natuurlijk maar op de achtergrond leed de ProDemos Prijs stilletjes aan gebrek aan aandacht. En toen kwam van de week – even onaangekondigd als de verlamming – zomaar de verlossing: het 2D gepuzzel met papieren knipsels verscheen opeens als bòooringgg. Diépte had ik nodig! Een 3D-collage bijvoorbeeld. Iets met glas of zo. De tijdschriften gingen aan de kant, de on-ingelijste collages in een map en de schaartjes in het scharenbakje. Glas, dáár had ik zin in!
En dus diende het vólgende ritueel zich aan. Want wat was dat glaswerk stoffig zeg, zo kon je natuurlijk niks zien. Nou ja, op sommige stukken zat zelfs nog een prijsplakker! Die moesten meteen weggepoetst. En die kalkaanslag? Had ik die nu al eens geprobeerd weg te krijgen? Ik sopte en poetste dat het een aard had en deed zelfs op Koningsdag wat ammonia-badjes. Het is een wonder dat ik de ramen van KADZ ongemoeid heb gelaten. En ondertussen heel subtiel, flardje voor flardje, ontstonden er nieuwe ideeën en nieuwe vormen. Die diepe blauwe kleur in combinatie met dat heldere oranje … Mooi zeg - typisch democratisch eigenlijk …
De ProDemosPrijs begint vorm te krijgen, het begin is er. Inmiddels weet ik dat ik beter kan toegeven aan mijn eigen gedraal en geteut want het heeft een functie. Creatieve processen laten zich nu eenmaal niet sturen met een vingerknip. Mocht je je nog eens afvragen waarom kunstwerken duur zijn dan heb je nu je antwoord: het is een tijdrovend proces ...
T I P
---------------
Reserveer 11 september 2015 alvast in je agenda want op die dag wordt de ProDemos Prijs uitgereikt aan een burger die iets bijzonders heeft gedaan voor de samenleving
ProDemos: 'Wij horen vaak opmerkingen als ‘ze beslissen alles zelf daar in Den Haag, naar ons wordt niet geluisterd’, of ‘we mogen eens in de vier jaar stemmen, maar verder moet je je mond houden’. Vanuit onze ervaring weten we dat burgers wel degelijk macht hebben en van betekenis zijn voor de democratie en besluitvorming kunnen beïnvloeden. Om deze kant van de democratie onder de aandacht te brengen heeft ProDemos een prijs ingesteld die elke vijf jaar wordt uitgereikt: de ProDemosPrijs … '
Had ik al gezegd dat Willem Alexander ook kwam?
V R A A G
----------------
Voor de afwerking van de ProDemos Prijs heb ik een speciale techniek in gedachten dat ik nog onder de knie moet krijgen: koper drijven. Lang leve YouTube. En marktplaats want ik heb er een trompsetje en een aambeeld voor nodig. Iemand?
Kan dat, tijdelijk kunstenaar zijn? Of parttime kunstenaar? Heeft ware kunst volledige overgave nodig of kan het tussen de bedrijven door? Ben je ook kunstenaar als je moedert, blogt, koffie zet, vergadert, HR-adviseur bent of brochureteksten schrijft? Het zijn zo van die vragen die mij als freelancer en kunstenaar zoal bezighouden. Al bloggend zoek ik naar antwoorden. Op van alles eigenlijk.
woensdag 29 april 2015
woensdag 22 april 2015
De liefde door een gele bril
Hij zei 'ik hou van jou' en ik antwoordde: 'ik ook van hou'. 'Dat vind ik fijn', zei hij en zweeg even. Ik dacht er ook over na. Was dat fijn? Het was een man die ik heel lang geleden had ontmoet. Hij viel op mij en liet dat merken met een ongewone attentie. Ik was ziek en hij liet me een boek bezorgen met een brief waarin stond dat hij altijd te veel kookte en graag een stamppotje kwam brengen zodat ik snel kon aansterken. Ik was zo ziek dat ik het boek vergat en gevleid genoeg om zijn brief te beantwoorden toen ik weer beter was. Ik was net verliefd op Maurits' vader en was aangenaam verrast door zijn aandacht, maar er was geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om op zijn avances in te gaan.
Door de jaren heen bleven we elkaar tegenkomen. Elke keer was er een klik en elke keer waren we 'bezet'. We trouwden met andere geliefden, kregen kinderen en hij verhuisde zelfs naar een ander continent. Niets dramatisch – we zijn allebei gelukkig met onze partners en ons leven, maar als hij in Nederland is, eten we samen een hapje en fantaseren we soms even over hoe ons leven eruit zou hebben gezien als de dingen anders waren gelopen. Dan lachen we om onszelf en koesteren we de band die we ongemerkt toch hebben gekregen. En na 20 jaar houden we dus ook wel van elkaar, denken we. Op een bepaalde manier.
Hij vroeg: wat is 'houden van' eigenlijk voor jou? Mijn antwoord was wat onvoorspelbaar, vermoed ik. Houden van heeft volgens mij namelijk veel minder met de ander te maken dan die ander zou willen. Ik denk dat je niet van íemand houdt maar dat je houdt van wat diegene met je dóet. Je houdt van het gevoel dat de ander jou geeft, van de betekenis die je door hem krijgt. Je ziet jezelf door de ogen van iemand jou geweldig vindt en daar krijg je dat roze-wolk-gevoel van: ik moet wel geweldig zijn want hij zegt het de hele tijd – hij wil alles met mij doen omdat ik het leukste gezelschap op aarde ben – hij helpt me omdat hij mij zo lief vindt. De waarheid is dat hij een positiever reactie van jou terug wil. Hij wil dat jij hèm geweldig vindt. En hij helpt je om je nóg meer liefdeskreten te ontlokken. Want jij bent net zo'n roze spiegel voor hem als hij voor jou.
Daarom is het ook zo makkelijk om te stoppen met houden van. Zodra hij jou niet meer op de eerste plaats zet, slaan de stoppen door en kan de liefde zelfs omslaan in haat. Hoe kan dat? De persoon zelf verandert toch niet? Heel simpel: je krijgt van hem geen fijn gevoel meer over jezelf maar een rot gevoel omdat hij iemand anders meer waardeert dan jou. En dat zegt iets over jou, vind jij. Je bent niet meer de leukste en de liefste. Híj verandert niet maar jij! In zijn spiegel althans. Houden van is dus niets meer en niets minder dan positieve reflectie. Zodra die omslaat in negatieve reflectie, is het gedaan met de liefde.
En de liefde voor je ouders, je kind? Volgens mij is dat positieve reflectie in het kwadraat. Je ouders zijn de eersten die jou een spiegel voorhouden. Je bent afhankelijk van ze dus die ouderspiegel is heel belangrijk voor je. Zo belangrijk dat je je niet meer kunt losmaken van het beeld dat je ouders je van jezelf laten zien. Dat hun spiegel bol staat van eigenbelang is voor jou onzichtbaar door je afhankelijkheid. Zelfs als je er achter komt dat de spiegel van je ouders enigszins vervormd is, blijf je je best doen er goed in uit te komen. Ook als ze er allang niet meer zijn.
Ouders doen er op hun beurt alles aan om een kwaliteitsouder te zijn want die willen net als jij ook maar één ding: een goed gevoel over zichzelf. En ouder zijn is een mooie graadmeter - van een goede ouder zijn, krijg je pas echt een goed gevoel. Jij bent hun spiegel. Als het goed gaat met jou, halen zij opgelucht adem. Maar als jij faalt, hebben zij óók gefaald ... En omdat jij hen dat laat zien, nemen ze jou dat kwalijk. Dan lijkt het zelfs alsof ze niet van je houden en volgens mij is dat ook zo. Je houdt niet van de persoon maar van het gevoel dat iemand je geeft, of dat nu je kind is, je moeder, je geliefde of je misgelopen liefde. Het gaat om de positieve reflectie. Als je de mensen om je heen goed zijn in positief reflecteren, heb veel mensen om van te houden. En als je zelf lekker positief reflecteert, is het of de hele wereld van jou houdt.
Best leuk dus, dat houden van. Als je het zo bekijkt. Of juist niet? Hoe zit houden van volgens jou in elkaar?
T I P
--------------
Wij (z)aten bij PLLEK, een hippe hotspot op de al even hotte NDSM-werf in Amsterdam. Een aanrader en al helemaal bij mooi weer want ze hebben een flink stadsstrand mét ligbedjes, aan het IJ en met een prachtig uitzicht op Amsterdam centrum.
woensdag 15 april 2015
De zin en onzin van knippen
Wel eens geprobeerd, knippen tot je er bij neervalt? Nee? Moet je toch eens doen, het is heerlijk. Hier spreekt de ervaring, ik kan er niet meer mee ophouden. Geen tijdschrift is nog veilig, mijn schaartje en ik liggen constant op de loer. Met zijn kleine puntje en mijn ferme knipjes maken we elk aantrekkelijk vormpje vrijstaand. Photoshoppen doen we niet meer, kunstgrepen zijn even niet aan ons besteed. Wij knippen wel weg wat we niet nodig hebben. Het vlekkenschaartje ligt ook al klaar ...
Wat we zoal uitknippen? Gewoon, jassen, rokken, haardossen, bloemen, planten, hooggehakte schoenen, staande schemerlampen, tasjes, bodystockings, krukjes, hoedjes, tattoos … Je kunt beter vragen wat niet. Waarom? In eerste instantie om er collages van te maken maar inmiddels is onze knipdrift niet meer zo eenzijdig te duiden. Er blijft namelijk een hoop ongebruikt liggen en als je ziet hoeveel tijd het uitknippen van een enkel vormpje kost, heeft dat bijna iets sadomasochistisch … Maar toch ga ik er mee door, ik kan er niks aan doen, knippen werkt therapeutisch of zo. Je bent supergeconcentreerd bezig maar zonder hard te werken. Gedachten waaien alle kanten op. Ik word er apen-relaxed van.
Rik Balder van de 5e etage, zei het ook. Hij is vorige week begonnen met collages maken. 'Lekker he', zei ik tegen hem, 'dat in elkaar puzzelen van nieuwe vormen met bestaande beelden'. Rik is beroepsfotograaf en produceert over het algemeen gloednieuw beeld. 'Het is het knippen', zei Rik een beetje beschroomd, 'dat knippen is zo fucking lekker. Ik heb in het weekend acht uur zitten knippen, samen met m'n vriendin. We hebben er speciaal tijdschriften voor gekocht op de tweedehandsmarkt'. Ik knikte begrijpend en hij showde mij het resultaat op zijn mobiel. Prachtige collages natuurlijk. Alles wat die man maakt is mooi, kijk maar naar zijn foto's van the GLASS project op mijn site.
Wat Rik met zijn nieuwe passie gaat doen, is nog niet helemaal duidelijk, maar wat we wel weten is dat hij zijn (pen)tekeningen en aquarellen op 17 mei 2015 laat zien in Studio KADZ, samen met het werk van nog twee andere kunstenaars en mijn collages. Op die dag is de grande opening van ons galerieproject. Het is de bedoeling dat we maandelijks op een vaste dag Studio KADZ tot galerie omtoveren en daar reproducties aanbieden van ons werk, in beperkte oplagen en voorzien van een echtheidscertificaat. Indien gewenst lijsten we ze ter plekke in. Je bent van harte uitgenodigd voor de grande opening om 14.00 uur (de galerie is open van 13.00 tot 17.00 uur). We schenken een borrel.
Zo zie je maar, je hóeft dus geen 35 jaar te wachten met het laten uitkomen van je wensen (exposeren, reproducties verkopen - zie blogbericht No story, no glory, laatste alinea). Je kunt er ook meteen werk van maken.
T I P
--------------
Kom op 17 mei 2015 sowieso naar de Honigfabriek in Koog aan de Zaan want dan zijn alle ateliers in de fabriek open. Dit ter afsluiting van de internationale tentoonstelling opklop-pudding die van 8 t/m 17 mei 2015 plaatsvindt op de 1e etage. Deze expositie is ontwikkeld in het kader van Festival Industrie Cultuur 2015 en Stad aan de Zaan.
woensdag 8 april 2015
No story, no glory - de kunst van het overdrijven
Diezelfde nieuwsgierigheid bekroop mij toen Bert mij het korte verhaal liet lezen dat hij had ingestuurd voor een verhalenwedstrijd. Bert werkt vooral met beeld en is in mijn beleving wars van competities. En nu had hij dus zitten schrijven om te winnen. Toen hij 'No Story No Glory - echte leiders vertellen een eigen verhaal' van Theo Hendriks omhoog hield en beweerde dat dat hem had aangezet tot deze verfrissende daad, wilde ik nog maar één ding: dat boek lezen.
Al na het eerste hoofdstuk was ik om. Volgens Theo is alles een verhaal. Je leert de wereld kennen aan de hand van verhalen, je maakt zelf van elke gebeurtenis een verhaal, je leeft - kortom - in je eigen verhaal. Wat inhoudt – even kort door de bocht – dat je het verhaal van je eigen leven dus kunt creëren zoals jij het hebben wilt. Koren op mijn molen want ik ben een fervent aanhanger van wensdenken. Authentieke wensen komen altijd uit, is mijn overtuiging. Daar zorg je namelijk zelf voor - bewust of onbewust.
Het bewijs voor deze stelling werd jarenlang geleverd op oudejaarsavond. Met een groepje vrienden bedachten we, ruim na de champagne, wat we wilden van het nieuwe jaar. We schreven alles op, de gekste dingen. Als het maar authentieke wensen waren. Je dacht er niet over na of het mogelijk was, je vroeg je alleen, heel diep van binnen af wat je écht zou willen. Een jaar later evalueerden we. Geloof het of niet: het meeste kwam uit. Misschien niet altijd in de vorm die we zelf bedacht hadden maar als je goed keek, was het precies wat je wilde. De zeldzame dingen die niet uitkwamen, bleken achteraf geen authentieke wens.
Theo bracht mij op het idee mijn eigen levensverhaal meteen op te schrijven. Ik was een beetje ziek die dag en verloor daardoor mijn laatste remmingen. Het is een hoogdravend verhaal geworden, ik waarschuw maar alvast. En eerlijk is eerlijk – als ik het idee had dat dit blog overeind bleef zonder het te delen - hield ik het voor me. Maar wie a zegt … Precies. Dus daar gaan we:
Monica's levensverhaal in een notendop
Er is er een boek over mij gepubliceerd. Een overzicht van mijn werk. Het boek beschrijft hoe alles met elkaar samenhangt en hoe het zo gekomen is. Mijn onmiskenbare talent wordt geanalyseerd en er wordt uitgelegd waarom het zo lang duurde voordat ik er iets mee ging doen. Het is een prachtig boek geworden, ik ben er trots op. En ik ben blij dat ik dit nog mag meemaken voordat ik sterf. Ik krijg het boek overhandigd tijdens een groots gala, speciaal voor hiervoor georganiseerd.
Er is er een boek over mij gepubliceerd. Een overzicht van mijn werk. Het boek beschrijft hoe alles met elkaar samenhangt en hoe het zo gekomen is. Mijn onmiskenbare talent wordt geanalyseerd en er wordt uitgelegd waarom het zo lang duurde voordat ik er iets mee ging doen. Het is een prachtig boek geworden, ik ben er trots op. En ik ben blij dat ik dit nog mag meemaken voordat ik sterf. Ik krijg het boek overhandigd tijdens een groots gala, speciaal voor hiervoor georganiseerd.
Ik ben een inspirerend voorbeeld geworden voor jonge kunstenaars en ik heb genoeg met mijn werk verdiend om comfortabel te kunnen leven. Ik woon in een fraai particulier verzorgingstehuis in een land met een zacht klimaat (Monaco of zo). Mijn kinderen wacht een mooie erfenis door de verkoop van de reproducties. Die zijn zeer gewild. Het boek is daar een mooie aanvulling op.
Ik zie het helemaal voor me …
Ik daag je uit jouw verhaal ook op te schrijven en over een jaar of 35 bij elkaar te komen voor de evaluatie. Wedden dat onze verhalen dan kloppen? Bij deze ben je alvast uitgenodigd voor het gala.
T I P
----------------
Geesje Bluijssen is het 'In- en uitzichtspel' aan het ontwikkelen, min of meer gebaseerd op dit principe. Aan het eind van het jaar ligt het in de winkels. Voor hen die nog een beetje willen oefenen voor ze hun eigen verhaal schrijven: schaf het spel aan rond de kerst aan en speel het met overgave. Je hebt een hoop lol en er gaat een wereld voor je open.
woensdag 1 april 2015
Tekenles en de uitdaging van de opdracht
Vorig jaar ging ik op naailes. 'Naailes?' riepen moederlief, manlief en zoonlief verbaast uit. 'Je kunt toch al naaien?!' Inderdaad, ik had als kind al leren naaien van mijn moeder. Rokken, blouses, broeken, de hele rataplan - ik heb zelfs een bikini gemaakt. Mijn moeder herinnert me er graag aan hoe ik bezweet en met een hoogrood hoofd worstelde met plooitjes en knoopsgaten. Lekkere combinatie ook, moet je eens proberen, naaien met zweethandjes ... Anyway, ik had dus opeens ontzettend veel zin in naailes want wilde weten hoe ik mijn eigen draai aan kleding kon geven en wat ik moest doen om het er profi uit te laten zien. En ik wist echt niet meer hoe je een broek in elkaar moest zetten (sorry mam).
Op een bepaalde manier was het verslavend, ik sloeg geen naailes over. Ik denk dat die twee uur opperste concentratie iets met me deden. Bovendien, en dat had ik me ook al eens gerealiseerd toen ik interieurstyling deed en grafische vormgeving, is het leuke van les dat je moet maken wat een ander je opdraagt. Vaak zitten daar dingen bij waar je zelf never nooit aan zou denken. En precies daar zit 'em de crux: zelf kies je iets dat je al kunt of waarvan je het vermoeden hebt dat je het tot een goed einde zult brengen. De ware uitdaging zit 'em in de opdracht van de docent. Want pas dan doe je iets waarvan je dacht dat je het nooit zou leren. Al was het maar omdat je er zelf nooit aan zou beginnen. Zoals een citroen tekenen bijvoorbeeld (hoe wordt zo'n ding rond?!) of een bol knoflook (al die teentjes, wat een gedoe ...). En als het dan lukt, gewoon omdat je het héél hard probeert en precies doet wat de juf zegt, ben je apetrots op jezelf. Véél trotser dan wanneer je je eigen opdrachten hebt uitgevoerd.
En zo kon het dus gebeuren dat de cursisten van de tekenles van juf Liesbeth na afloop in de groepsapp lieten weten dat hun partners vol bewondering uitriepen: 'heb jij dat gemaakt?! Nou ja, hoe kan dat nou zo opeens? Goed zeg!!' Zelfs de mijne.
T I P
--------------
De tekenles van juf Liesbeth is nieuw. De juf vindt het zelf ook nog een beetje spannend maar dat is nergens voor nodig want ze heeft de eerste les al laten zien dat ze een hele leuke, capabele juf is. Ze heeft ons geen knollen voor citroenen verkocht, zo gezegd. Bij voldoende animo wil ze ook nog een ochtendles starten. Dus als je zin hebt om te leren tekenen, is dit het juiste moment. Liesbeth's lessen zijn in Krommenie. Wij doen de woensdagavondles. Misschien is daar ook nog een plaatsje vrij.
woensdag 25 maart 2015
Killing your own darlings. Ga er maar aan staan ...
Het bouwen van de site duurde weken, maanden misschien wel. Ik ontwierp een huisstijl, maakte foto's, schreef de teksten, gaf de site vorm, bouwde aan de techniek en vond andere vormgevers en kunstenaars bereid om hun producten op heerlijke handel aan te bieden. Tussen de bedrijven door werkte ik aan mijn eigen producten. Ik had er mijn handen aan vol, vooral omdat steeds bleek dat er nóg iets nodig was zoals visitekaartjes, verpakkingsmateriaal, verzendstickers, leveringsvoorwaarden, een betalingssysteem en een goede verstandhouding met de meneer van DHL.
De site was nog maar een paar dagen online toen er een bestelling binnenkwam. Ik was verguld en opende een fles champagne. Het werkte! Je hoefde dus inderdaad alleen maar een webwinkel online te zetten en de kracht van het internet deed de rest. Wow, wát een uitvinding! Ik feliciteerde mezelf nogmaals met het goede idee en keek met een overwinnaarsblik naar de toekomst.
Wat mij die dag volledig ontging was het belang van de informatie die de klant bij die perfect getimde eerste bestelling gaf: ze was al een tijd op zoek naar Fox & Hunter's. Ze had eerder kussens van dat merk gekocht en die waren aan vervanging toe. Ze was blij dat zij ze nu eindelijk online had gevonden. (Ik ook!)
Fox & Hunters was het bedrijf van mijn vriendin. In haar glorietijd had ze met haar kussens verschillende vermeldingen gehad in bladen als Elle wonen en Viva. Die artikelen had ik heel profi op de site gezet, onder het tabje 'in de media'. Dat deze klant heerlijke handel juist die week had gevonden was dus een lucky shot geweest. Een eenmalig mazzeltje, puur omdat ze letterlijk naar de merknaam had gezocht. Het zal niemand verbazen dat het daarna nog héél lang duurde voordat er weer wat werd besteld. Mij wel. Ik vond het maar raar.
Langzaamaan kreeg ik door wat het probleem was en begon ik de site te promoten. Stuurde persberichtjes naar de bladen, ontwierp, schreef en verstuurde een nieuwsbrief, hield open dagen, ging naar netwerkborrels, organiseerde workshops en deed nog veel meer dingen die ik eigenlijk niet wilde doen. Niets hielp. heerlijke handel bleef een mooie site waarop slechts heel af en toe de prachtige Fox & Hunter's-kussens werden verkocht. Marketing was duidelijk niet mijn sterkste kant.
Zo sleepte heerlijke handel jaren voort. Vijf om precies te zijn. En net toen het tijd werd voor een treurig lustrumfeestje, ontving ik het mailtje dat mij verloste. Een klant die ooit drie prachtige kussens had gekocht, stuurde foto's van hoe zij ze had verprutst in de kookwas. Het waslabel met 'dry clean only' had ze niet gezien nee. Maar het was zo jammer voor haar, kon ik niet gratis één nieuwe leveren in plaats van de fikse korting die ik haar aanbod op een nieuwe set? In een split second was ik er klaar mee. Helemaal.
De cirkel was rond, heerlijke handel begon met kussens en eindigde met kussens. De webgalerie is sinds maandag 23 maart 2015 offline. H é é r l ij k ...
T I P
------------------
Op zaterdag 21 maart 2015 is er een nieuwe 'heerlijke handel' online met de naam IETS ORIGINEELS – een webwinkel voor kopers en makers van originele cadeau's. IETS ORIGINEELS is een initiatief van Luciënne Groot, Frank Bakker, Inez Melessen en Anne-Marie Bart. De makers van de cadeau's zijn veelal vormgevers en kunstenaars uit de zaanstreek. Een deel van de opbrengst gaat naar een goed doel. ''Stichting iets origineels' is opgericht met als doel personen in een revalidatie- of reintegratieproces te stimuleren en te inspireren tot creatieve uitingsvormen', aldus de site. Ik zou zeggen: bezoek ze massaal en koop er al je cadeaus. Een beetje hulp is vast welkom.
woensdag 18 maart 2015
Er is een tijd van gaan en een tijd van thuiskomen ...
'Je laat ze toch niet helemaal alleen?' riep mijn moeder vol afschuw. 'Ze moeten toch naar school? Wat moeten ze dan eten? En als er iets misgaat? Een hele week!' Ontaard kreng. Dat laatste zei ze niet maar je zag het haar denken. 'Ze kunnen best voor zichzelf zorgen mam, we gaan een wéék, geen maand! En daarnaast, ze hebben nog meer ouders.' Hét voordeel van het samengestelde gezin, er is altijd wel een helft die in de buurt blijft.
'Eén week maar?!' Het kind van 18 is teleurgesteld. Die van 16 kijkt blij. Voor hem is een week wel genoeg. 'Kunnen jullie geen maand naar dat eiland?' 'Goede vraag. Zouden we inderdaad best willen. Maar er moet gewerkt worden. Om je zakgeld te betalen, weet je nog? En je kleedgeld, je schoolgeld en je ziektekostenverzekering. Ja dat weet ik, die verzekering moet je tegenwoordig zelf betalen maar we moeten eerst nog maar eens zien hoe dat gaat met die eigen verantwoordelijkheid. En het huis wordt ook niet vanzelf warm, die potten mayonaise komen niet uit zichzelf in de koelkast en …' Hij draait zich om en appt zijn matties: we hebben een week een huis voor onszelf! Als ik hem vraag of hij zijn oma ook even in deze blije groeps-app kan opnemen, trekt hij zijn wenkbrauwen op. Oma?!
De pilot was in november vorig jaar. We gingen een kleine week naar Engeland, buiten de normale vakantieperiode om. De jongens waren voor het eerste een week alleen en vonden het heerlijk (inderdaad, mijn moeder was ook toen zeer verontwaardigd). Wij waren vooral benieuwd naar de staat waarin we het huis na afloop zouden aantreffen. Benieuwd, niet bevreesd, want we hebben vertrouwen in het gezonde verstand van onze bloedjes. Maar het blijven kinderen en soms kunnen ze er gewoon niets aan doen. Of wisten ze het niet. Of hadden zij het niet gedaan. Of was het al zo vóór we weggingen. Echt hoor. Maar guess what: het huis was nog helemaal heel, spik en span en kéurig opgeruimd. Ik moest de neiging ze een baantje als schoonmaker aan te bieden, onderdrukken.
De verrassing was dan ook groot toen we afgelopen maandag thuiskwamen in een kleine ravage. Geen kind te bekennen, algehele telefonische onbereikbaarheid en sinds het laatste uur niet meer gesignaleerd op whatsapp. Een uitgelezen moment voor een lege batterij zullen we maar zeggen. Twee uur en een kleine zoekactie later, toen de stoom niet alleen uit mijn oren kwam maar ook uit mijn neus, banjerde er een lekker joch met een onweerstaanbare glimlach de tuin in. 'Fijn dat je er weer bent mam, ik heb je best een beetje gemist! [Ik krijg een knuffel - anders nooit] Ja, ik weet dat het niet leuk thuiskomen is zo', zegt hij, met zijn armen nog om mij heen, 'niet boos worden, ik ga er meteen iets aan doen. Ik had me vergist in mijn planning en toen was m'n batterij leeg. Tijdens het opladen keken we naar een film en ik vergat de tijd. Stom, stom, stom, ik weet het, maar nu ben ik er. Ga even rustig zitten, dan is het zo opgeruimd. Ruben, kom maar verder, de bui is overgewaaid.'
'Is het nog gelukt mam, om die sigaretten voor me mee te nemen? Wanneer gaan jullie weer weg? Kunnen we dat dan misschien een beetje afstemmen, zodat het mij ook goed uitkomt?' Hij grijnst naar me terwijl hij twaalf lege pakken dubbel fris in de kliko kiepert, zonder ze eerst plat te vouwen. 'Drie sloffen', hoor ik mezelf zeggen. En: 'overleggen kan altijd …'
'Is het nog gelukt mam, om die sigaretten voor me mee te nemen? Wanneer gaan jullie weer weg? Kunnen we dat dan misschien een beetje afstemmen, zodat het mij ook goed uitkomt?' Hij grijnst naar me terwijl hij twaalf lege pakken dubbel fris in de kliko kiepert, zonder ze eerst plat te vouwen. 'Drie sloffen', hoor ik mezelf zeggen. En: 'overleggen kan altijd …'
T I P
----------------
Lees geen opvoedkundige boeken. Ze helpen toch niet.
Of wel?
Abonneren op:
Posts (Atom)